Zmora każdego rodzica – dziecko, które nie chce jeść. Nazywane pieszczotliwie niejadkami, spędzają sen z powiek dorosłym. Podczas gdy dla maluchów to naturalne, że wolą się bawić niż tracić czas na tak przyziemne rzeczy jak jedzenie, ich rodzice rwą sobie włosy z głowy, żeby tylko wepchnąć im do buzi chociaż kawałek kurczaka. Ale czy te nerwy są naprawdę konieczne?

Kiedy jakiś czas temu moja przyjaciółka powiedziała mi, że jej 4-letni synek stwierdził, że nie będzie jadł, bo jest za gruby – wybuchłam śmiechem i nie mogłam przestać przez kolejne 20 minut. Gdy już skończyłam, zauważyłam z kolei, że siedząca przy mnie młoda mama również ma ochotę wybuchnąć, tyle, że płaczem.

Stres, jaki przeżywają rodzice w związku z żywieniowymi fanaberiami swoich dzieci jest niewyobrażalny. Każda z nas zna to albo z dzieciństwa, albo z własnych doświadczeń macierzyńskich. W końcu rodzice stający na rzęsach, żeby tylko ich pociechy zjadły cały obiad to zjawisko ponadczasowe.

Tymczasem wystarczy odłożyć rodzicielską panikę na bok i posłuchać uwag lekarzy, dietetyków oraz psychologów. Po pierwsze trzeba przyjąć do wiadomości, że dziecko je tyle ile mu potrzeba. Jego organizm ma takie same mechanizmy samozachowawcze jak dorośli, które chronią je przed dobrowolną śmiercią z głodu. Wystarczy pamiętać tylko o kilku zasadach, żeby pora posiłków przestała być koszmarem.

Generalnie dzieci chcą jeść, tylko robią to w nieco inny sposób niż dorośli – nie jedzą wszystkiego po trochu, ale to, na co akurat mają ochotę w danej chwili, dlatego też większość z nich nie spożywa pełnowartościowych posiłków, ale w skali tygodnia ich dieta zazwyczaj się równoważy. Dzieje się tak, ponieważ w gruncie rzeczy spożywają one pokarmy z każdej ważnej grupy pokarmowej.

Jak widać, dzieci potrafią same zatroszczyć się o to, ile pożywienia potrzebują. Jeśli jednak nie jesteśmy do tego do końca przekonane, warto zastosować kilka sztuczek, dzięki którym przekonają się one do bardziej urozmaiconych potraw. Musimy zdać sobie sprawę jak wiele czynników, na które normalnie nie zwracamy uwagi, odgrywa tutaj istotną rolę. Jest to na przykład nastawienie rodziców. Jeśli wprowadzamy nerwową atmosferę w czasie posiłku i usiłujemy zmusić dziecko do jedzenia wszelkimi sposobami, nie możemy oczekiwać, że będzie ono do tego nastawione pozytywnie. Poza tym musimy pamiętać, żeby nowe potrawy podawać naprzemiennie z tymi dobrze dziecku znanymi, w ten sposób stopniowo wprowadzamy nowe pokarmy, co jest z kolei mnie stresujące dla naszej pociechy. Jedzenie nie może być również traktowane jako nagroda lub kara, gdyż może to wywołać w dziecku nieodpowiednie nawyki.

Odkrywanie przyjemności jedzenia może być dla dziecka niezwykłą przygodą, ale również ciekawą lekcją dla rodziców, którzy uczą się przy tej okazji cierpliwości i wyrozumiałości. Najważniejszą rzeczą jest jednak, aby zaufać swojemu dziecku i nie fundować mu jedzeniowego koszmaru. W końcu nawet synek mojej przyjaciółki przestał się odchudzać i teraz pochłania wszystko jak odkurzacz.

Tagi
dzieci niejadki

komentarze

dodaj komentarz